درباره ی کتاب:
سال ۱۳۸۸، در هم‌زمانی با گذر جامعه از تقاطع دورانی تاریخی با رخدادهایی سیاسی و اجتماعی که برگشت‌نا‍پذیر می‌نمودند، بحث‌های فراوانی که پیرامونِ فیلمِ «وقتی همه خوابیم» برانگیخته شده بود عملاً ناتمام و بسیاری نکته‌ها درباره‌ی فیلم ناگفته ماند. ده سال بعد، گزیده‌ای از مقالات، گفت‌وگوهایی مفصل با بیضایی، و چند نوشته‌ی دیگرِ او که هرکدام از جنبه‌ای می‌توانست روشنگرِ گوشه‌هایی از موضوع و فرمِ به‌کاررفته در «وقتی همه خوابیم» باشد، در کنارِ هم این کتاب را شکل داده‌اند که زمینه‌ی خوبی برای مکالمه با دنیای آثارِ بیضایی، از جمله این آخرین فیلمش در ایران، می‌سازد. و البته یادمان هست که بیضایی در هنگام نمایش این فیلم، «پرده‌برداری از تندیسِ زخمیِ» این فیلم را به ده سال بعد واگذاشت…