سیروس عباس زاده، یکی از جوانان جست‌وجوگر دهه شصتی ایرانی، یعنی برخاسته از نسلی است که نه شریعتی و نه سال‌های اوج‌گیری انقلاب اسلامی ایران را درک کرده است، لیکن در این پژوهش در صدد است تا خارج از همه فضاهای گفتمانی پس از انقلاب، صرفا از لابلای آثار خود شریعتی و با تدوین ترمینولوژی شیعی وی، نقش او را در ظهور رادیکالیسم شیعی به نحو بی‌طرفانه‌تری مورد ارزیابی قرار دهد. همچنین، نگارنده این اثر خواهان است تا برای لایه‌های سنتی و جریانات سنت‌گرای جامعه ایران نقش اندیشه‌های شریعتی را در ظهور انقلاب ایران برجسته نماید.