موضوع اصلی و صریح تعقیب و آزار و هنر نوشتن نسبت فلسفه سیاست است. لئو اشتراوس در این اثر با ارائه شرحهایی دقیق بر نوشته های ابن میمون، یهودا، هلوی و اسپینوزا این مسئله را می کاود. او در این اثر نشان میدهد که فلاسفه اندیشه ها و بینشهای فلسفی حقیقی و مناقشه برانگیز را از جامعه سیاسی و عوام پنهان میکنند، زیرا معتقدند جامعه سیاسی یا «شهر» ظرفیت درک یا پذیرش آنها را ندارد، اما همزمان از طریق «هنر» نوشتن آنها را در دسترس اقلیتی قرار میدهند که «میتوانند بفهمند» اشتراوس معتقد است که فهم فلاسفه سیاسی مستلزم نوعی هنر خوانش یا هنر خوانش بین خطوط است. بی تردید کسی که این کتاب را بخواند و بفهمد عملا فلسفه سیاسی لئو اشتراوس را فهمیده است.