در دنیایی شفّاف تر و به همان نسبت غیرقابل فهم تر، با چه شرایطی می توان یکدیگر را بهتر تحمل کرد؟ با چه شرایطی می توان همزیستی و مدارا با دیگری را آموخت؟ با چه شرایطی انقلاب فنون اطّلاعات و ارتباطات می تواند به آرمان پیشرفت و نزدیکی میان ملّت ها وفادار بماند و از تبدیل شدن به عامل جنگ پرهیز کند؟ هدف این کتاب پاسخ به این پرسش ها است. تفکر دربارۀ شرایط جهانی سازی اطّلاعات و ارتباطات به منظور جلوگیری از تبدیل شدن آن به نوعی بمب تأخیری.