هیچ‌کس از ما حرفی نمی‌زد، از ما نمی‌نوشت. آن‌طور که ما بودیم. آن‌طوری که واقعاً بودیم.

ما در داستان‌های زیادی بودیم. در داستان‌های مردان نویسنده همیشه زنانی سروکله‌شان پیدا می‌شد اما آن‌ها ما نبودیم. شاید چون اولویت نوشتن برای هر جنس، مسائل و جهان خودش است. آن زنان تنها سایه‌ای بودند از آن‌چه که در جهان واقعیت می‌زیست.

ما خودمان راوی جهان خویشتن شدیم. از ما نوشتیم؛ از ما زنان.

از زنانی نوشتیم که اسیر تعصب بودند. از زنانی نوشتیم که سودای تحصیل و مقام و شهرت داشتند. از زنان قهرمان و مبارز نوشتیم.

ما … زنان نویسنده‌ی ایرانیم. ما دختران شهرزادیم.