در فرهنگ شبکه جهانی فعلی ما که به مجازی و بصری بسیار تأکید دارد، ذهن و بدن جدا شده و در نهایت از هم جدا می شوند. اگرچه ظاهر فیزیکی به دلیل جذابیت جنسی و هویت اجتماعی آن بت استدلال شده است، اما نقش بدن در درک کامل جهان فیزیکی و شرایط انسانی نادیده گرفته شده است. پتانسیل بدن انسان به عنوان یک موجود آگاه – با تمام حواس ما و همچنین کل عملکردهای بدن ما که برای تولید و حفظ دانش خاموش با هم ساخته شده اند – شناخته نمی شود. تنها از طریق وحدت ذهن و بدن است که می توان مهارت و کار هنری را به طور کامل تحقق بخشید. حتی آن دسته از تلاشهایی که صرفا بصورت فکری در نظر گرفته می شوند، مانند نوشتن و تفکر، به این اتحاد مهارتهای ذهنی و دستی بستگی دارد.