برخی زمانه ما را روزگار «مرگ اتوپیا» نامیده اند روزگاری که بشر در جهانی بی آینده و بی هیچ امیدی به افق آینده زندگی را با یأس و حرمان سپری میکند. لیکن این کتاب کوششی برای ارائه یک اتوپیا در زمانه مرگ اتوپیاست. برخلاف باور بسیاری، اتوپیاها طرح مدینه‌هایی فاضله در عالمی اثیری، خیالی و به دور از واقعیت نیستند. اتوپیاها با تعیین جهت برای آینده، مسیری را برای حرکت جوامع انسانی مشخص می کنند. به همین اعتبار میتوان گفت، برخلاف باور همگانی، در طول تاریخ بشر هیچ اتوپیایی وجود نداشته است که در آینده تحقق نیافته باشد. جوامع مبتنی بر حاکمیت عقلانیت کنونی را میتوان تحقق اتوپیای افلاطونی و آرزوی وی مبنی بر تحقق جامعه ای بر اساس حاکمیت عقل، و حکومت های مبتنی بر عقلانیت علمی و تکنولوژیک در جوامع غربی را واقعیت یافتن آتلانتیس نو فرانسیس بیکن با مرکزیت یافتن خانه سلیمان در این اتوپیا برشمرد. دیزاین کراسی اتوپیایی ایرانی برای جامعه جهانی فرداست.