ارتباط بدون خشونت، که در ایران با نام “زبان زندگی” آموزش داده می شود، یک الگوی ارتباطی است که تبادل اطلاعات و حل صلح آمیز اختلافات را تسهیل می کند. ارتباط بدون خشونت بر ارزش های مشترک انسانی و نیازها تکیه می کند و افراد را تشویق می کند از زبانی که سبب مقاومت یا کاهش عزت نفس می شود، پرهیز کنند و به جای آن از زبانی کمک گیرند که حسن تفاهم را افزایش می دهد. ارتباط بدون خشونت بر پذیرش مسوولیت فردی در انتخاب ها و افزایش کیفیت ارتباط، به عنوان اهدافی اولیه تاکید دارد و حتی با وجود عدم آشنایی طرف مقابل با آن، روشی موثر است. هر کاری که کسی انجام می دهد، تلاشی برای تحقق نیازهای متحقق نشده ی اوست. برای تحقق نیازها استفاده از همکاری، سالم تر از رقابت است. طبیعتا افراد هنگامی از سهیم شدن در سلامت دیگران لذت می برند، که از روی میل این کار را انجام دهند. هدف این مجموعه نوعی از تعلیم و تربیت است که آن را “تعلیم و تربیت متقابل” می نامیم و فرآیندی است که در آن هم کودک و هم بزرگسال فعال هستند و نقش برابری در تعامل دارند. این بدان معنی است که بزرگسال با احترام و پذیرش نسبت به آنچه کودک ابراز می کند گوش می دهد و تلاش می کند موضوع را از نگاه کودک ببیند، نه آنکه انتظار پاسخ های مشخص و از پیش تعیین شده از او داشته باشد. صراحت کودک می تواند به بزرگسال نیز کمک کند تا بینش های جدیدی به دست آورد، تجارب شخصی اش را غنی کند و خود را تغییر دهد. مسلما این بدان معنی نیست که میزان مشارکت بزرگسال و کودک برابر است: عدم توازن در میزان دانش و تجربه ای که بین آنها وجود دارد یکی از نیروهای موثر در رشد کودک است.