از متن کتاب:

بگذارید با واقعیت ها آغاز کنیم: من 79 ساله ام. پس هیچ میشود فهمید چرا باید به حرف زدن درباره ی جوانی توجهی داشته باشم؟ علاوه بر آن،؛ چرا باید حرف حرف زدن درباره ی جوانی با خود جوانان برایم اهمیت داشته باشد؟ آیا این خود آنان نیستند که باید درباره تجارب خودشان، در مقام جوانان، حرف بزنند؟ آیا برای درس عبرت و حکمت به این جا آمده ام، درست مانند پیرمردی که با مخاطرات زندگی آشناست و به جوانان تعلیم میدهد که سر به زیر و بی سرو صدا باشند و جهان را همان طور که هست به حال خود بگذارند؟