“سمت تاریک کلمات” کتابی است نوشته ی “حسین سناپور” که موفق شده عنوان “برنده ی جایزه ی بهترین مجموعه داستان سال 1385 از بنیاد گلشیری” را از آن خود کند. این اثر مشتمل بر هشت داستان کوتاه از “حسین سناپور” است که عمدتا به ارتباط انسان شهرنشین و معاصر با محیط اطراف و باقی انسان ها می پردازد. قصه ی نخست با عنوان “خواب مژه هات” روایت مرد معتادی است که دلباخته ی دختری شده و از مسائل مختلف برای او حرف می زند. قصه ی دوم به نام “خیابان های نیمه شب”، با یک تماس تلفنی بی هدف از سوی زنی تنها آغاز می شود و مکالمه ای میان این زن و یک مرد در نیمه شب شکل می گیرد. مرد خیال می کند که زن، همان همسر اوست که چند ماه پیش خانه را ترک گفته و در خلال مکالمه، به باورهایی درباره ی همسرش دست می یابد. در داستان سوم که “کابوس بیداری” نام دارد، با مردی رو به رو هستیم که علی رغم علاقه به همسرش، او را طلاق داده و اکنون با تماس هایی از خواب بیدار می شود که از او علت این کار را می پرسند. داستان چهارم “با تو حرف می زنم، با تو”، قصه ی مردی است که عاشق مجری تلویزیون شده و داستان پنجم “دلم سنگین، زبانم تلخ”، مکالمه ای است بین یک پدرزن و دامادش در صبح نخستین روز بعد از ازدواج دخترش. سه داستان آخر مجموعه ی “سمت تاریک کلمات” به قلم منحصر به فرد “حسین سناپور”، به ترتیب “بگذار همین طور ادامه پیدا کند”، “برکه ی من” و “خانه باید خانه باشد” نام دارند.