در چند دهه گذشته به دلایل گوناگون تاریخی شاهد ظهور نسل‌های كاملاً جدیدی هستیم که با نسل‌های گذشته تفاوت‌های بسیار چشمگیری داشته میان آنها با سنن دینی و معنوی و مآثر فرهنگی و تاریخی شان گسست و شکافی معنادار و تأمل برانگیز ظهور یافته است. به جهت همین گسست و انقطاع با سنن و میراث های تاریخی است که نسل‌های جدید در سراسر جهان بی‌گذشته اند و چون هرگونه امید و اتوپیایی برای آینده ندارند. لذا فاقد آینده اند. به دلیل همین بی‌گذشته و بی آینده بودن نسل‌های جدید در معنای بی ارتباط بودن با میراث گذشته و نیز بی اتوپیا بودن است که مؤلف اثر آنها را «نسل‌های بی تاریخ» نام نهاده است. نسل‌هایی که صرفاً در «اکنون» و در زمان حال مأوا گزیده اند.

ظهور این نسل‌های جدید در ایران حکایت از تولد جامعه و ایران نسبتاً جدیدی دارد که جامعه فرهنگ و هویت تاریخی ما را با مسائل اجتماعی، فرهنگی و تاریخی ناشناخته ای روبه رو خواهد کرد که نه نهادهای سنتی و حوزوی ما و نه دانشگاه‌ها و روشنفکرانمان هیچ یک آمادگی مواجهه با این مسائل را ندارند.

در نسل‌های جدید و با نسل‌های جدید ما شاهد غروب زیست جهان ایرانی خواهیم بود. لیکن پرسش اینجاست که آیا در پس غروب بتان و غروب زیست جهان ایرانی، امید سپیده دمی برای ظهور افقی تازه و راستین نیز وجود دارد؟ آیا همچون برخی از شاعران و متفکران میتوان تپش نور در تراکم تاریکی و حضور سپیدی در سیاهی را احساس کرد؟ آیا در این جهان بی‌نشانه و در عصر سرگردانی نشانه ها باز هم میتوان نشانی را جست وجو کرد و از نشانه ها سخن گفت؟