امروزه کودکان و همچنین والدین دوره دشواری را سپری می کنند. در طول یک یا دو دهه گذشته دگرگونی بنیادی در ماهیت کودکی به وجود آمده است، نخست اینکه آموختن اصول مربوط به هیجان های انسانی برای کودکان دشوارتر است و دوم بالا رفتن انتظار والدین است، والدینی که این آموزش ها را به فرزندان دلبند خود می دهند. والدین باید در آموزش هیجان های اصلی و آموزش های اجتماعی به فرزندان خود هوشیارتر باشند. جان گاتمن(۱) در این راهنمای کاربردی به والدین نشان می دهد چگونه می توانند این کار را انجام دهند. شاید تاکنون این نیاز ضروری و بدیهی به نظر نرسیده باشد. با توجه به آمار، در طول چند دهه گذشته تعداد قتل در بین نوجوانان چهار برابر، تعداد خودکشی سه برابر و تجاوز به محارم دو برابر شده است. در پس آمارهای اینچنینی احساسات هیجانی ناخوشایندتری نهفته است. در یک نمونه گیری تصادفی ملی از بیش از ۲۰۰۰ کودک آمریکایی که نخست در میانه سال های ۱۹۷۰ و سپس در پایان دهه ۱۹۸۰ انجام شد، این کودکان به وسیله والدین و آموزگاران ارزشیابی شدند، میانگین هیجان های پایه و مهارت های اجتماعی این کودکان در بررسی دوم کاهش یافته بود. این کودکان نسبت به گذشته ناآرام تر و تحریک پذیرتر و غمگین و دمدمی مزاج تر بودند، افسرده تر شده بودند و بیشتر احساس تنهایی می کردند، تکانشی تر و نافرمان تر بودند، نمره این آزمودنی ها در بیش از چهل شاخص کاهش یافته بود. در پس این شرایط نامطلوب و مخرب عوامل تأثیرگذار بیشتری نهفته است. از سویی معنای واقعیت های اقتصادی نوین این است که والدین برای تأمین هزینه های زندگی خانواده باید بیش از نسل های گذشته کار کنند- بدین معنا که بسیاری از والدین در مقایسه با والدین خودشان وقت آزاد کمتری برای گذراندن با فرزندان خود دارند. بسیاری از خانواده ها دور از اقوام خود زندگی می کنند، معمولا در محله هایی زندگی می کنند که والدین می ترسند به فرزندان خود اجازه بدهند در کوچه و خیابان بازی کنند و به تنهایی به خانه همسایه ها بروند. و ساعت های زیادی از زندگی کودکان صرف خیره شدن به صفحه تصویری می شود- یا تماشای تلویزیون یا نگاه کردن به صفحه کامپیوتر- بدین معنی که دیگر کودکان برای بازی از خانه بیرون نمی روند. در کتاب فنون افزایش هوش هیجانی کودکان، جان گاتمن شیوه ای علمی و کاربردی به والدین ارائه می دهد تا بتوانند به فرزندان خود ابزار و مهارت های اساسی برای زندگی را بدهند.