نمایشنامه و فیلمنامه تا زمانی که روی صحنه و جلوی دوربین نیامده اثر هنری تمامی نیست؛ هنرپیشه است که به چهره ­های نمایشنامه و فیلمنامه جان می بخشد.اما کار هنرپیشه هم با استعداد صرف تمام نمی­ شود؛ در کارهنر “آموختن” هم شرط است و در کار هنرپیشگی دو بستر کلی پیشروی بازیگر است: یکی صحنۀ نمایش و دیگری جلوی دوربین.آنچه در اولی اهمیت دارد: طرز عمل در اوضاع متفاوت، شروع کردن از خود، صدای بازیگر، اشاره­ ها و حرکت­ها و حالت­ها، پوشش ظاهری، ریتم و سکوت و تسلط بر نفس و تماشاگران است.و آنچه در دومی مهم است: دوربین و فیلم­بردار و نمای درشت و نمای نزدیک و برش و صدا و دوبله است. بازیگری در نمایش با بازیگری در سینما، اگرچه فی­ نفسه یکسان است،در فنون با آن فرق دارد. هنرپیشۀ موفق کسی است که فنون هردو را بداند و خود را در هردوصحنه محک بزند.