بخشی از کتاب ماهور:

هوای زمستانی، حیاط صبحگاه پادگان را درون دلش بلعیده است و تمام سربازها با نظم و خبردارد رو به میله ی پرچم ایستاده‌اند. گروهان مارش سرود ملی را می نوازد پرچم که آهسته آهسته بالا میرود انگار غم نهفته ی خودش را با فضای صبح‌گاه به اشتراک می گذارد. سرود ملی این بار جنون عجیبی دارد و سربازها با بغض و اشک زمزمه اش می کنند.