اگر چه سعی راوی همواره بر این بوده استکه کارش (تدریس تاریخ) و خود تاریخ را محدود کند به آنچه در محدوده ی یک کتاب می گنجد و حساب زندگی شخصی گذشته خود و اطرافیانش را از تاریخ و به طور مشخص از تاریخ نیم قرن گذشته جدا کند و نه به عنوان استادیار تاریخ بلکه با یافته های یک شعور متوسط، خوب می داند که زندگی شخصی، خصوصی، رنج ها و شادی های ما آدم ها در تنها جایی که ذکر نمی شود تاریخ است، ولی باز هم ذهن راوی به دنبال طنابی است که زندگی روزمره ی آدم ها را به کلیاتی چون سیاست و تاریخ گره می زند …. مرگ دوست دوران کودکی و نوجوانی و جوانی، نزدیک تر از برادرش … راوی را وامی دارد تا در یادآوری خاطرات او وجهی از هویت جمعی ما را شکل بدهد که در طول پنجاه سال گذشته تاکنون پرچمدار کلیه ی تحولات سیاسی اجتماعی و حتی فرهنگی و اقتصادی این جغرافیا بوده است …