استاد نفیسی در این کتاب به بررسی مسیحیت در ایران از آغاز تا صدر اسلام می‌پردازد. در کتاب اعمال رسولان یکی از ارکان مهم انجیل، در باب دوم، دربارهٔ روز پنطیکاست آمده: «چون روز پنطیکاست فرا رسید، همه یک دل و یک جهت در یک جا بودند… و به یکدیگر می‌گفتند: این کسانی که سخن می‌گویند آیا همه جلیلی نیستند؟ پس چگونه می‌شنویم هر یک به زبان کشوری سخن می‌گوید که ما در آن به جهان آمده‌ایم؟ پارتیان، مادیان، عیلامیان، یهودیه، کاپادوکیه و …» این قسمت را به دو گونه می‌توان توجیه کرد: یکی آنکه نخستین گروندگان به مسیح در آغاز رسالتش مردمی از نژادهای مختلف بوده‌اند که پارتها، مادها و عیلامیان یعنی سه طایفه از مردمی که در ایران قدیم می‌زیسته‌اند، در میانشان بوده‌اند. توجیه دیگر این است که مسیحیت در آغاز انتشار خود در کشور پارت‌ها، مادها و عیلامیان، یعنی ایران، راه یافته. هر یک از این دو توجیه را که بپذیریم، نتیجه این می‌شود که ایرانیان از نخستین مردمی بوده‌‌اند که دین مسیح را پذیرفته‌اند.