خبرگی و ورزیدگی در اندیشیدن، همانند خبرگی و ورزیدگی در رشته‌های ورزشی، جز با تمرین و کوشش آگاهانه به دست نمی‌آید.

از سوی دیگر، ورزیدگی در اندیشیدن ما را برای فعالیت‌های فکری دشوارتر و پیچیده‌تر توانا می‌سازد (همان‌طور که ورزیدگی در یک رشته ورزشی ما را برای فعالیت‌های دشوارتر جسمانی توانا می‌سازد).

پیاده‌روی و دویدن و ژیمناستیک هر سه ورزش‌اند. همه ما، اگر مشکل خاصی نداشته باشیم، پیاده‌روی می‌کنیم.

پیاده‌روی ورزش دشواری نیست و به مهارت خاصی نیاز ندارد و کمتر کسی راه رفتن ما را قضاوت می‌کند.

اما تعداد کمتری از ما می‌توانیم بدویم.

دویدن نیاز به تلاش بیشتری دارد و احتمال اینکه دویدنمان را قضاوت کنند بیشتر است.

به همین ترتیب، ژیمناستیک ورزش دشواری است که به بیشترین مهارت و ورزیدگی نیاز دارد و شمار کسانی که توان انجام‌دادن حرفه‌ایِ آن را دارند اندک است.

لازمه ورزیدگی در اندیشیدن یادگیری سنجشگرانه‌اندیشی (تفکر نقادانه) است.

ریچارد پل آن را به ساده‌ترین شکل چنین تعریف کرده است: «سنجشگرانه‌اندیشی اندیشیدن درباره اندیشیدن به قصد ارتقای اندیشیدن است.»