در متونی که در این اثر ارائه می شود، دین و مدرنیته، دین و تشخص، دین و هنر، روش شناسی دین و …، گئورگ زیمل دین را قلمرو معینی از واقعیت، مانند حکومت یا اقتصاد، نمی شمرد؛ بلکه او آن را نگرش یا دیدگاه – شیوه نگریستنی به جهان چونان کل – تلقی می کند. معهذا او دین را به مجموعه ای از احساسات سوبژکتیو که فقط درون فرد روی می دهد تقلیل نمی دهد؛ از نظر او دین، مانند هنر، قلمرو سومی را برمی سازد، که میان سوژه و آبژه وجود دارد.