نویسنده با هدف آشنایی خوانندگان با “موریس بلانشو” نویسنده و نظریه پرداز فرانسوی قرن بیستم خاطرنشان می سازد. “او شاید بیش تر از هرکسی دیگری به ادبیات به عنوان یک مقوله ی جدی فلسفی نگاه کرده است. مادر آثار و متون تحلیل اش به هیچ اظهار نظر مشکوکی درباره ی ارزش آثار ادبی به این معنا برنمی خوریم که آیا این رمان بهتر از آن یکی است، یا این که این رمان نویس در مقام بالاتری نسبت به دیگری قرار دارد یا نه؛ نوشته های بلانشو همواره پیرامون مساله ی امکان ادبیات و خواست خاص ادبیات از اندیشه ی انسانی دور می زند. به خاطر این تامل مصرانه بر امکان ادبیات است که نسلی از نظریه پردازان معاصر فرانسه نظیر “ژاک دریدا”، “پل دودمان” و “میشل فوکو” را تحت تاثیر خود قرار داده است. آن چه به عنوان پساساختارگرایی شناخته شده و تاثیر سرنوشت سازی بر نظریه ی انتقادی انگلیسی آمریکایی گذاشته، بدون بلانشو غیر قابل تصور است. نوشته های بلانشو را می توان به چهارگروه تقسیم کرد: روزنامه نگاری های سیاسی، نقدهای ادبی، رمان نویسی و در نهایت، سبکی چندرگه که به نظر می رسد از هر تعریف ژانری بیرون باشد چون آمیزه ای است از محتوایی هم فلسفی و هم ادبی که با سبکی بسیار معماگونه و موجز بیان شده است”.