روایتی از دو سال و اندی هم نفسی با بیماری که از نویسنده ی کتاب مریم حسینیان یک نئوهاوکینگ ساخت.

حسینیان، برخلاف اغلب کتاب هایی که در این باره نوشته شده، نه دم از مبارزه می زند، نه شکست و نه پیروزی؛ او راوی درد است و زندگی.

دردی که عمیق است اما می توان با آن چشم در چشم شد، او سوالات مهمی می کند: آیا رنج کشیدن رستگاری می آورد؟ آیا پناه بردن به متافیزیک و آسمان شفابخش است؟

روایت او بازافرینی روگاری است که بر بدن دردمندش رفته، بدنی که مرکز جهان است و کشف دوباره و بی پرده اش در حین بیماری رخ می دهدو کتاب او نه در پی امید دادن است نه ناامید کردن بلکه  آری گویی به زندگی و تسخیر درد است.