این کتاب به بیان ناتوانیهای یادگیری غیر کلامی می پردازد و اینکه درک این اختلال توسط فرد مبتلا، می تواند نه تنها در رشد بلکه در سازگاری فرد در بزرگسالی جنبه درمانی داشته باشد. یکی از مسائل مهمی که در این کتاب مطرح می شود، دانستن تفاوت بین ناتوانی یادگیری غیرکلامی، اوتیسم با عملکرد بالا و سندرم آسپرگر است. کتاب‌هایی از این دست برای درک این اختلالات از دیدگاه بالینی و همچنین دسترسی به تحقیقات مورد نیاز است. امید است که تشخیص ناتوانی یادگیری غیرکلامی توسط راهنمای تشخیصی و آماری به رسمیت شناخته شود و همچنین سیستم مدرسه آن را به عنوان یک اختلال که باعث عقب ماندن کودکان و نوجوانان می‌شود، در نظر بگیرد.