“هشتمین روز زمین” اثری است از “شهریار مندنی پور”، یکی از رمان نویسان برجسته ی معاصر که در زمینه ی ادبیات مدرن آثار قابل توجهی خلق کرده و چندین بار برنده ی جوایز معتبری نیز شده است. وی از جمله نویسندگان پیشگام در عرصه ی نویسندگی بعد از انقلاب است که به کاوش در فرم های مدرن داستان نویسی پرداخت و نتیجه ی این کاوش، ایجاد آثاری است که ذهنیت مخاطب را به چالش می کشند. تکنیک هایی نظیر جریان سیال ذهن و فلش بک یا رجوع به گذشته و همچنین جابجایی راوی ها، از جمله ابزارهایی است که “شهریار مندنی پور” در روایت داستان های خود از آن بهره برده و این تکنیک های صعب و پیچیده، کیفیت متمایزی به آثار او بخشیده است. “هشتمین روز زمین” مجموعه ای است از چهار داستان که به جز قصه ای با همین نام، شامل داستان های “سنگ”، “سارای پنجشنبه” و “هنگام” می باشد. شیوه ی روایت در داستان “سنگ”، از ساختار نسبتا کلاسیکی برخوردار است اما داستان های “هشتمین روز زمین” و “سارای پنجشنبه”، با بهره گیری از عنصر راوی نامطمئن، که یک مولفه ی مهم در داستان نویسی مدرن به حساب می آید، به رشته ی تحریر درآمده اند. این مولفه سبب می شود که خواننده با عدم قطعیت داستان را دنبال کرده و تا آخرین لحظه به راوی اطمینان نکند و حدس زدن ادامه ی داستان و اصولا پی بردن به واقعیت ماجرا برای خواننده امکان پذیر نیست چون نمی تواند مطمئن شود که آیا راوی از سلامتی روانی و عقلی و اصولا شرایط روحی پایداری برخوردار بوده یا نه. به این ترتیب مجموعه ی “هشتمین روز زمین”، اثری است که نویسنده واضحا توانایی خود را در ایجاد داستانی با فرم متفاوت به رخ کشیده و استفاده ی تحسین برانگیزی از واژه ها و امکانات زبانی داشته است.