«مفهوم همبودگی در تاریخ اندیشه سیاسی غرب سابقهٔ طولانی دارد. این مفهوم در زمینه‌های تاریخی، سیاسی و اجتماعی گوناگون به انحنای مختلفی از جمله آرمانشهر افلاطونی، همبودگی مؤمنان صدر مسیحیت، جامعه بی‌طبقه و … نمود یافته است – نمودی گاه بر پایهٔ نوعی اندیشهٔ‌ فلسفی نیرومند و مضامین انتقادی پیشرو و گاه آغشته به احساسات نوستالژیک و واپسگرا. لیکن در نیمه دوم دهه 1980و در متن فروپاشی غریب‌الوقوع اتحاد جماهیر شوروی، پایان جنگ سرد و آغاز سیطره امپراتوری فردگرای نئولیبرال، اندیشیدن به همبودگی در هیئت آثار ژان لوک نانسی، موریس بلانشو و جورجو آگامبن، مختصات تازه‌ای در اندیشهٔ‌ سیاسی- انتقادی اروپا راه یافت.»