شعر از همان مکانیسم هایی استفاده می کند که نماد ها، آرزو ها و جابجایی ها استفاده می کنند. در شعر انسان به خودش باز می گردد و رفتار او با همنوعانش به صورت ارتباط عاطفی در می آید. در واقع او با گذر از جهان اجتماعی دارای واقعیت عقلانی به جهانی اجتماعی برخوردار از اشتراک هیجانی و عاطفی می رسد.