این کتاب تلاشی است انتقادی تاریخی برای تشریح فشرده راهبردهای غرب مدارسازی و سایه های غرب مداری در علوم انسانی ایران. نویسنده پدیده «غرب مدارسازی» را نام بینشی می داند که تنها غرب را یگانه ایستگاه فکری خردمندانه می انگارد. وی مبنای برون رفت از این مخمصه را در اصل رهایی بخش بازگشت به خویش می داند و فرهنگ مبتنی بر گفت وگو را به مثابه مکانیزم تعادل و تعامل در این مسیر پیشنهاد می کند.