درباره کتاب:

یک باستان شناس در راه برگشت به شهر سوخته زابل به همراه همسرش تصادف می.کند او پس از اتفاقاتی از روستایی پرت در نزدیکیهای شهرسوخته وسط برهوت سیستان سر د میاورد و با پیرمرد عارف مسلکی اشنا میشوند که او را به سفر به سرزمین مردگان برای مکاشفه و بازیابی عشق ترغیب میکند.

نسیمی از سمت رودخانه روی صورتش میوزید. دستش را توی آب برد میخواست با دست آب بنوشد که زنی از رودخانه بیرون آمد. قطره های آب از بدنش روی زمین میچکید و ساق پاهایش مثل آیینه میدرخشیدند نور از آنها میگذشت و هزار رنگ میشد. زن یک پیاله رنگارنگ سفالی را به طرف او دراز کرد. جرعه ای از آب درون ظرف را که نوشید طعم شیرین لبهای زن روی لبهایش نشست زن بلند شد تا سمت رودخانه برود که بارانی ساق پای زن را گرفت آب از لای انگشتهایش روی زمین ریخت.

درباره نویسنده:

حسین مرادی از باستان شناسان شهر سوخته سیستان است و فعالیت ادبیاش را با نمایشنامه نویسی و سرودن شعر آغاز کرد. او مولف چهار کتاب و تعدادی مقاله در حوزه هنر و باستان شناسی سیستان و بلوچستان .است رمان گلوت با الهام از تجربیات نویسنده در کاوشهای باستان شناسی شهرسوخته نوشته شده است. در سال 1385 قبری در شهرسوخته مورد کاوش قرار گرفت که متعلق به زنی درشت جنه با یک چشم مصنوعی از موم طبیعی بر چشم بود در سال 1397 نیز اسکلت کامل یک میمون در گورستان شهر سوخته کشف شد که هر دو یافته ی حیرت انگیز، دستمایه او در نگارش این رمان بوده است.