کنش پژوهی یا اقدام پژوهی به مثابه روشی پژوهشی، در سالهای اخیر بیش از سایر روشهای مطالعاتی متداول در علوم تربیتی، علوم اجتماعی و انسانی گسترش و اشتهار یافته و مورد توجه مربیان، مدیران و مدرسان دانشگاهی قرار گرفته است. از جمله ویژگی های این روش آن است که هر فرد علاقه مند به امر پژوهش می تواند آن را در حیطه مسائل کاری، شغلی، زندگی و تخصصی خود برای شناخت و رفع «مسائل مبتلا به» به طور فردی یا گروهی، به کار برد. از این رو، همه کنشگران عرصۀ آموزش و یادگیری از جمله معلمان و نومعلمان می توانند با اتکاء به این روش، به شناسایی و حل معضلات، مشکلات و مسائل خود در مدرسه و کلاس درس بپردازند. به دیگر سخن، این روش می تواند در بهسازی، نوسازی و شناسایی بهتر مسائل آموزشی و پرورشی یاریگر معلمان در تمام زمینه های درسی، کلاسی و … باشد. «کنش پژوهی» در سطح مدرسه، فرایندی علمی است که می تواند در چارچوب و بستر فرهنگ آموزش، یادگیری را بهبود بخشد و زمینه ها و امکانت لازم برای خوداصلاحی، بازاندیشی و بازنگری در درون نظام آموزشی فراهم آورد. در کنش پژوهی، توجه کنش پژوه، نه تنها به جنبه های «علمی عمل» معطوف می شود؛ بلکه هدف او رسیدن به شناخت علمی درباره مسئله ویژه ای است که خود با آن سروکار دارد. کتاب حاضر در پی آن است که راه حل شناخت و رفع مسائل آموزشی را به آموزشگران و پژوهشگران تربیتی ، از جمله مربیان، معلمان، نومعلمان و مدرسان بیاموزد.