گیتا، کتابی کوچک که بیش از هر متن مقدس هندی خوانده شده، بخشی از مهاباهاراتا، یکی از بزرگ‌ ترین حماسه‌ های دنیا در هر زبان و مکان، است؛ اما این شاعرانه‌ ترین و شهره‌ ترین بخشِ آن جویای جنگ نیست: آموزه‌ اش صلح و سازش است و از آشفتگی آغاز کرده، به آسایش می‌ انجامد. گیتا زبان تمثیلی ندارد، اما کل آن تمثیلی اسـت از نبرد درونـی انسـان، کوششی برای بیرون شدن از چرخ تناسخ، دست یافتن به راه رهـایـی، راه یافتن به جاودانگی. وارستگی، سرسپاری، و فرزانگی، سه برهه‌ی اصلی در راه رهایی، در هژده دفتر گیتا تجسم یافته است.

گیتا و اوپانیشادها تاکنون بـه ده‌ هـا زبان، و به هـر زبـان بـارها، برگردانده شده: ترجمه‌ هایی که هریک تاویل و تعبیری تازه اند؛ ترجمه ی تازهی فارسی نیز بازخوانی، بازنـویسـی، و در نـهـایت بازسرایی آن آثار ماندگار در زبان ما است.