جوهره وجودی و هسته مرکزی داستان و نیز درام از روزگار “آشیل”، “سوفوکل”، “اوریپید” و حتی می توانیم بگوییم از همان روزگار الواح “گیل گمش” مبتنی بوده است بر فکر و اندیشه والا، با ارزش های حکمی و اخلاقی، برای تعالی بخشی جامعه از طریق بیان تمثیلی و در واقع، همان فلسفه زندگی و وجود شاکله یا تم اصلی در یک اثر دراماتیک، از همین اندیشه های فلسفی و حکمی برخاسته است. اندیشه هایی گوناگون که در جریانی دیالکتیکی و در طول تاریخ فلسفه و حکمت و تمدن بشر، بروز و ظهور یافته اند و البته متحول شده اند.