ماریا خود را اسپانیای ویران تصور می‌ کند و از آلبر ــ این الجزیره ی روح ــ می‌ خواهد که بیاید و احیایش کند، و آلبر الجزیره را، آفتاب و نوشتن و جنوب را، سراسر در چشم‌ های ماریا باز می‌یابد. از همین روزهاست که دیگر نه دور از هم نه نزدیک هم، که در درون یکدیگر آشیان می‌ کنند.