کالیگولا نمایشی است از جنس مرگی ناامیدانه و استبدادی ناامیدانه. نمایشنامه‌ای که در آن کالیگولای مستبد از انسان دست شسته است و تعمداً دست شورشی‌ها را در انتقام باز گذاشته است. پیش شرط ویرانگری، ویران کردن خود است. هیچکس نمی‌تواند بی آنکه خود را از پیش ویران کند، دیگران را ویران کند. کالیگولا همه چیز را از انسان تهی می‌کند و این قمار را تا نهایت آن پیش می‌برد. او همه چیز را پوچ می‌داند، حتی کشته شدنش را. و بدین سبب حتی وقتی جان می‌دهد خنده‌ای از سر پوچی نثار شورشیان و خوانندگان می‌کند.