سوررئالیسم در فرانسه در حول و حوش سال ۱۹۹۲ و در واکنش علیهِ نهیلیسم دادائیستی پدید آمد. هواداران این جنبش با بی‌اعتنایی به ظواهر امور، با توجه به ضمیر ناخودآگاه و پدیده‌های شگفت، با رهاسازی تخیل و آفرینش صورخیالی نوین، با نگارش خودکار، با الهام از خواب و رؤیا و تصادف عینی و در نهایت با ارجاع به پیشینیانی چون ساد، رمبو و لوتره آمون، توانستند حساسیت‌های انقلابی جدید و شیوه‌های زیست نامتعارفی را برانگیزانند. شاعران جوان شورشی هم‌چون آراگون، الوار، پره، سوپو و… با همراهی و سرکردگی بروتون، در پرتو تلاش‌هایی پی‌گیر و با پایداری و مداومت، موفق شدند سوررئالیسم را به یکی از جنبش‌های ادبیِ پیشتاز قرن بیستم تبدیل کنند. اینک، بیش از یک صد سال است که شعله‌ی بلند و سرکشِ سوررئالیسم در فرانسه و دیگر کشورهای جهان، روشن و پایدار زبانه می‌کشد.