«پشت درخت توت» دومین رمان احمد پوری است که او را بیشتر به عنوان مترجم شعرهای معاصر جهان می‌شناسیم. احمد پوری در این رمان نیز همانند رمان اولش، دغدغه‌ی مسائل سیاسی را دارد. او به دنبال آرمان‌هایی است که
نسلی را به خود مشغول کرده بود، آرمان‌هایی که از کف رفته‌اند و یا اگر با نگاهی واقع‌گرایانه به آن‌ها نگاه کنیم، رسیدن به آن‌ها تقریبا امری غیرممکن بود. او در این رمان بخش‌هایی از تاریخ سیاسی ایران را در قالب یک داستان روایت می‌کند. روایت آدم‌ها مبارزی که از جان و مال و خانواده‌شان می‌گذرند و دور از خانه و خانواده‌ی خودشان پیر می‌شوند و در تنهایی می‌میرند.