هلن پلاک‌رز و لیندزی این جریان را «نظریه انتقادی نو می‌نامند و معتقدند که این رویکرد، با تمرکز شدید بر متغیرهای نژاد، جنسیت و هویت، به نوعی «ذات‌گرایی نوین» و تفکیک‌گرایی اجتماعی انجامیده که برخلاف ادعایش، می‌تواند برابری و گفت‌وگوی باز را تضعیف کند.