بخشی از کتاب:

«گیومی هیمه‌جیما آدم مهربانی بود. زمانی در معبدی قدیمی زندگی می‌کرد و مراقب بچه‌های یتیمی بود که جایی برای رفتن نداشتند. آه در بساطشان نبود اما خوشحال بودند خودش کم غذا می‌خورد تا شکم بچه‌ها را سیر کند و هر روز سخت جان میَکند. هرگز دست روی کسی بلند نمی‌کرد و اگر اشتباهی از بچه‌ها سر می‌زد صدایش را بالا نمی‌برد. بیش‌ازحد حساس و راستگو بود. آدم عادی و بی‌نهایت مهربانی بود. تا اینکه شبی اتفاقات ترسناکی افتاد.»