سال ۱۳۷۳ در سالنامه گل آقا که مخاطبانش بیشتر خواص جامعه و اهل تحقیق بودند مقاله ای به قلم جلال رفیع منتشر شد. این مقاله حدود دویست مثال و مورد را غالبا با ذکر منبع و مأخذ نقل کرده بود که نشان می داد علما و فقها و متشرعین و متدینینی هم بوده اند که از آیات و روایات و موضوعات دینی، استفاده طنز آمیز کرده اند تا بدین ترتیب با لسان نرم و گرم از دیگران انتقاد کنند.
مقاله مذكور، موجب سوء تفاهم شد و مطالبی علیه آن در برخی از روزنامه های آن موقع چاپ شد و حتی کسانی به برخی از فقها با این تعبیر اطلاع دادند که کسی گفته است یا آیات و روایات و موضوعات دینی میشود شوخی کرد؛ یعنی آنها را به تمسخر گرفت روشن بود که با این شیوه طرح و شرح سؤال (مسئلتن)، فتوایی که صادر می شود چیست. حتی یکی از اعاظم فرموده بود: مرتکب چنین عملی تعزیر میشود پنهان کنید طنز که تعزیر می کنند؟ گل آقا نگران به جلال گفت: «عن قریب من و تو سلمان رشدی دوم و سوم قلمداد خواهیم شد.