این اثر جلد دوم از مجموعه‌ای دوجلدی است که در جلد اول به زمینه‌شناسی و فیلم‌شناسی فیلمسازان شاخص سینمای روشنفکری ایران بعد از انقلاب پرداخته شده، و در این جلد با بهره‌گیری از نشانه‌شناسی گفتمانی، به سنخ‌شناسی و ارائهٔ صورت‌بندی جدیدی از سینمای روشنفکری با رویکردی علمی و بومی در ایرانِ پس از انقلاب اسلامی می‌پردازد. نویسنده تلاش کرده است از مقولهٔ شناخت‌شناسی به سینمای هنری و روشنفکری در ایران بپردازد و این‌گونه سینما را با رویکرد معرفت‌شناختی بررسی و تحلیل کند. کتاب‌هایی که دربارهٔ سینمای ایران به رشتهٔ تحریر درآمده، از جنس معرفت‌های درجه‌اول دربارهٔ سینماست، ولی این اثر از نوع معرفت درجه‌دوم و به‌تعبیری فراسینمایی به سینما می‌نگرد و یکی از امتیازهای آن اتصال واقعیات سینمایی گذشته و اکنون به آیندهٔ سینماست، و از دیدگاه آینده‌پژوهی هم بایستی در کانون توجه قرار گیرد. جای این اثر در فضای فلسفهٔ سینما در ایران به‌شدت خالی است و می‌تواند به‌عنوان اثری مرجع در تفکرات فراسینمایی و جریان‌شناسی هنری و سینمایی محسوب شود، و استفادهٔ استادان، پژوهشگران و دانشجویان رشته‌های علوم اجتماعی، فرهنگ، ارتباطات و سینما، و همچنین، سیاستگذاران فرهنگی و تربیتی را در پی داشته باشد