تاکنون طیف گسترده‌ای از متفکران به موضوع عقب‌ماندگی ایران از زوایای مختلف پرداخته‌اند، اما آنچه در این میان مغفول مانده، عدم بررسی عقب‌ماندگی نظام‌های سیاسی و اقتصادی از حیث عدم پایایی و زوال سیستم‌ها و به‌طور اخص بحث جانشین‌پروری در تاریخ و فرهنگ ایران است. در این کتاب بررسی می‌شود که چرا سیستم‌ها اعم از سیاسی و اقتصادی حتی در بخش خصوصی دچار زوال و عدم توانایی در استمرار می‌شوند. اینکه چرا در جامعۀ‌ ایران نگرش کوتاه‌مدت در تمام زمینه‌ها حاکم است سؤال مهم این کتاب است. برای پاسخ به این پرسش می‌بایست اندیشمندان علوم انسانی مجالی برای ورود به عرصۀ تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری در سطوح مختلف داشته باشند تا ضمن آسیب‌شناسی این موضوع به ارائۀ راهکار بپردازند. تاکنون رویکرد تولید نیروی انسانی فنی و مهندسی بسیار غالب بوده و نتایج آن به اشکال مختلف از جمله پیدا شدن ادبیات عجیب و غریبی نظیر مهندسی فرهنگ، مهندسی اجتماعی و مهندسی‌هایی برای علوم انسانی جلوه کرده است. برای نیل به هدف مذکور در این کتاب نمونه‌های متعددی بررسی و تجزیه و تحلیل شده و راهکار‌هایی نیز ارائه شده است.