رقص سالسای جاستین تیمبرلیک بر سر مزار صدام کافر شامل پنج داستان و یک نمایش نامه ی تک پرده ای با درون مایه ی طنز است.
آذردخت بهرامی در اغلب این داستانها روابط زناشویی را دست مایه‌ی روایت خود کرده است. داستان های این مجموعه در فضایی میان دلهره و شوخی در رفت و آمدند.
نویسنده با تردستی تنهایی، تردید، بی اعتمادی و انتقام را به موقعیت هایی پارودیک و پرجنب وجوش بدل میکند وضعیتهای ساده و روزمره در این داستانها بستر اتفاقات هولناک و تسویه حسابهای شخصی میشود. درد دلهای یک زن کارگر با دکترش مسافرت خانوادگی چند زوج و تماس تلفنی برای گزارش یک کودک آزاری موقعیتهایی هستند که بهرامی تنش، اضطراب و شوخی را به آنها تزریق و خواننده را با سویه ی دیگری از شخصیتها آشنا میکند