سینمای اینگمار برگمان همواره آینه‌ای تمام نما از رنج ها، تردیدها و پیچیدگی‌های روان انسان بوده است. اما نیروی محرکه این جهان بینی چیست؟ دن ویلیامز در کتاب کلاین، سارتر و تخیل در فیلم های اینگمار برگمان، پاسخی جسورانه به این پرسش می‌دهد. «تخیل» او در این کتاب با بهره گیری از دو چارچوب نظری روانکاوی عمیق ملانی کلاین و فلسفه اگزیستانسیالیستی ژان پل سارتر، نوری تازه بر شاهکارهای استاد سوئدی می‌تاباند. نویسنده نشان می‌دهد چگونه شخصیت های برگمان در تعلیقی دائم میان واقعیت بیرونی و جهان برساخته ذهن خود گرفتارند؛ جهانی که گاه پناهگاه است و گاه شکنجه گاه. «تخیل» در آثار برگمان نه صرفاً عنصری هنری بلکه مکانیسمی حیاتی در دفاع روانی، ترمیم زخم های کودکی و مواجهه با پوچی هستی است.