رفقای من از یک‌سو تأملی است پیچیده و به دور از احساسات‌گرایی دربارۀ چیستی رفاقت و از سوی دیگر، روایتی جان‌سوز و تکان‌دهنده از احوال آنان که در بند تبعید و حرمان‌اند. زبان پیراسته و روایتِ گیرا و اثرگذار این کتاب ستودنی است.
در رفقای من، از رابطۀ پرفرازونشیب سه مرد لیبیایی می‌خوانیم که رفاقتشان در جریان تبعید از وطن شکل می‌گیرد. مواجهۀ هریک از آنها با حیات نابه‌سامان کشورشان متفاوت است اما فرهنگ و گذشتۀ مشترکْ مسیر زندگی و هویتشان را در گذر سال‌ها به‌هم پیوند می‌دهد. اگر رفاقت اقلیمی باشد که در آن برای خود منزلگاهی می‌سازیم، تحولات لیبی در جریان بهار عربی راوی و رفقایش را اسیر اقلیمی تنگ و ناامن می‌کند، جایی که در آن باید میان آنچه در سرزمینشان به جا گذاشته‌اند و زندگی‌ای که در تبعید ساخته‌اند یکی را انتخاب کنند، جایی که اندوه و تردید و خشونت، وجوه تازه‌ای از معنای رفاقت را آشکار می‌کند.