درباره کتاب:

صومعه تاریخی کلاریس ها که از یک قرن پیش به بیمارستان تبدیل شده بود، قرار بود فروخته شود تا به جای آن هتلی پنج ستاره سازند . اولین قدم تخلیه تحویل بقایای مرده ها به مطالبه کنندگانشان بود تا استخوان های باقی مانده را در گور مشترک بریزند. خبر آنجا بود، در تاقچه سوم محراب اصلی کنار انجیل سنگ قبر با اولین ضربه کلنگ تکه تکه و از هم پاشیده شد و گیسوانی زنده به رنگ مسی تندی از سرداب بیرون ریخت. هر چه بیشتر آن را می کشیدند بلندتر و انبوه تر به نظر می رسید تا این که آخر رشته های آن که هنوز در جمجمه دختر بچه ای ریشه داشتند، بیرون کشیده شد. استادکار بدون حیرت برایم توضیح داد که موی انسان یک سانتیمتر در ماه رشد می کند حتی بعد از مرگ، و بیست و دو متر به نظرش میانگین خوبی بود برای دویست سال در عوض به نظر من آن قدر پیش افتاده نبود زیرا وقتی بچه بودم مادر بزرگم افسانه مارکیز کوچک ۱۲ ساله ای را برایم تعریف کرده بود که از مرض هاری به خاطر گاز گرفتگی یک سگ مرده بود و گیسوانش مثل دنباله عروس پشتش روی زمین کشیده می شد و در شهرهای کارائیب به خاطر معجزه های بیشمارش مقدس شمرده می شد. فکر این که این مقبره می توانست متعلق به او باشد شروع این کتاب بود.