کتاب «تأملات پاسکالی»، تفسیری اجتماعی ـ فلسفی از نقش جامعه‌شناسان است و به بازگشت جامعه‌شناسی به ریشه‌های فلسفی خودش معطوف شده است. بوردیو در این کتاب، به‌صراحت خودش را پاسکالی می‌داند. پاسکال، متأله مسیحی قرن هفدهم، در میان افراد تأثیرگذار بر بوردیو در سال‌های پایانی عمر او، اهمیت بیشتری دارد و مظهر گسستی فلسفی و الهام‌بخش از فلسفه است زیرا بر اهمیت عمل عوام‌الناس تأکید می‌کند و با افاضه فلسفه محض از مغزهای فلاسفه مخالف است.