تامپسون در فقر نظریه مستقیماً به سراغ آثار لویی آلتوسر، فیلسوف فرانسوی مارکسیست، می‌رود و با رویکردی تاریخی و انسان‌محور، از مفهوم «تجربه» در برابر «ساختار» دفاع می‌کند. او معتقد است که آلتوسر با تکیه بر
مفاهیم انتزاعی و ساختارگرایانه، پویایی تاریخی، عامل انسانی و اخلاق مارکسیسم کلاسیک را کنار گذاشته است. تامپسون در این اثر نشان می‌دهد که اگر نظریه از واقعیت زیسته‌ی مردم جدا شود، به ابزاری بی‌جان تبدیل می‌شود
به عبارتی، مارکسیسم بدون انسان، مارکسیسم نیست.
از همین منظر، این کتاب هم‌زمان نقدی بر فلسفه‌ی آلتوسر و بیانیه‌ای برای بازگرداندن اخلاق، تاریخ و تجربه به درون اندیشه‌ی مارکسیستی است.