بخشی از کتاب:

عشق کیمیاست زن کیمیاگر که مس وجود مرد را تبدیل به زر ناب میکند.
با تابش زلف و رخت ای ماه دل افروز از شام تو قدر آید و از صبح تو نوروز (سنایی) عشق به عنوان نیرویی بنیادین در تکامل و تعالی انسان نقش تسهیل گر را در پیوند و ترکیب صفات جلال و جمال ایفا می کند. عشق انسان را از کثرت به وحدت و از نقص به کمال می رساند و او را به اصل خود باز میگرداند.
هیچ چیز به اندازه ی شکوفایی عشق راستین نمیتواند انسان را به شهود و جهان فضیلت ها امیدوار و مؤمن کند. عشق مجازی بواسطه انرژی جوهره ی نا خودآگاهی وقتی در مسیر عشق حقیقی حرکت میکند به کمال واقعی خود می رسد. قوای ظاهری را تحت سلطه ی خود محو کرده و حواس ظاهری را از کار می اندازد. این فرآیند باعث میشود که حواس باطنی شکوفا شوند. عشق راستین به عنوان یک نیروی الهی و شهودی قادر است تحول عظیمی در نفس و وجود انسان ایجاد کند.
اگر عشق مجازی در عشق جوهری ذوب نشود از تحول و نشاط باز می ماند و منجر به احساس نفرت در فرد میگردد. انسان در تکامل جوهری خود و منیت را در تحولی تکوینی در حقیقت غیر از خود که عشق نامیده می شود به احسن الحال و به حقیقت میرساند و آنگاه صحبت غیر دوست او ر املول میکند