بخشی از مقدمه کتاب:
آنچه در اواخر دهه شصت میلادی و در ادامه در دهه هشتاد میلادی از نگاه درمانگران مغفول ماند و متاسفانه تا سال‌ها دانش روان‌شناسی به خطا رفت؛ موضوع هیجان است که آلبرت الیس به صورت کامل در دهه پنجاه میلادی از آن در کتاب «عقل و هیجان و در ادامه در همین کتاب در دهه هشتاد به آن اشارات مستقیم داشته، ولی آنچه درمان اصیل آلبرت الیس را از خط بیمارگون DSM دور نگه داشت و باعث غفلت دنیا از درمان ساخت‌دار و فرایند‌محور و هنرمندانه آلبرت الیس شد؛ بازار بیمه‌ها و کج‌فهمی ناخلف‌های بعد از الیس بود که باعث شد درمان‌های پزشک‌محور و پروتکلی مبتنی بر علامت برای درک بهتر و ساده‌سازی درمان برای بیمه‌ها پیش بروند و مقالات اشتباه مسیر غلطی را پی‌گرفتند و اینکه سال‌ها طول کشید تا متوجه خطاهای خود بشوند و باز به اشتباه بگویند که حلقه مفقوده درمان‌های شناختی و رفتاری هیجان است حال اینکه به این حرف در دهه پنجاه میلادی توسط آلبرت الیس به وضوح پرداخته شده و این مسیر اشتباه ادامه یافت تا درمان‌های بی‌ریشه‌ای مثل رفتار‌درمانی‌شناختی (CBT) و طرحواره‌درمانی و…. تمام رویکردهای اقماری زیر مجموعه رفتار درمانی شناختی (CBT) که نمی‌خواهند به موضوع هیجان و اثرات آن به صورت مستقیم اشاره کنند مثل قارچ سر بر آورد. چون اگر رفتار‌درمانی‌شناختی (CBT) قبول کند که رکن مهم درمان، “هیجان” است، باید بپذیرد که رهبر بی بدیل آن آلبرت اليس کبیر است. البته که بالاخره در اواخر عمر آرون تمکین بک در مصاحبه‌ا‌ی با جودیت بک به این موضوع اشاره کرد که متأثر از جرج کلی و آلبرت الیس است که بسیار برای این کرنش دیر بود.