در این كتاب مباحثی در باب قدرت و ماهیت آن، حكومت، جهانی شدن، تحزب و رهبری حزبی، خشونت و عدم خشونت، جامعه‌ی مدنی و قدرت پایه، زن‌باوری (فمنیسم) و نظایر آن مطرح و بررسی شده است و در این خصوص، سعی شده از هیچ مكتب یا ایسم خاصی سخن به میان نیاید. نویسندگان كتاب در تایید و تاكید بر این مطلب از قول یكی از فلاسفه سخنی به این مضمون نقل كرده‌اند: “هرایسمی نطفه‌ای از فاشیسم را در درون خود پرورش می‌دهد”. این نكته محور اصلی تفكر دو نویسنده‌ی كتاب، در طرح مباحث است. این دو می‌گویند: “ما گمان می‌كنیم، اگر به درستی، امر جهان شمول وجود داشته باشد، ورای موقعیت عینی و با دعوی رسالت رهبری آن موقعیت نیست، بلكه برعكس، این امر جهان شمول هم‌زمان در درون خود موقعیت عینی قرار دارد. هرگاه مساله‌ی دگرگونی اجتماعی پیش می‌آید. همواره بزرگترانی پیدا می‌شوند كه با یادآوری خطرها، مبارزه‌ها و درگیری‌ها بگویند: “برای آزادی فردای خود، راه ما را در مبارزه دنبال كنید. “اما بر خلاف جنبش‌های نسل‌های پیشین، آن چه اكنون در حال تكوین است، به استثنای چند مورد، هرگز حول یك “شاخه‌ی مسلح” یا “پیشاهنگ نظامی” تشكیل نشده است. در لحظه‌ی مبارزه، پذیرش رویارویی، در هر سطحی كه باشد، اجتناب‌ناپذیر است. اما نكته‌ی مهم این است كه به رغم تمامی سختی‌ها و جان‌بازی‌ها چنان چه مقاومت، در پیله‌ای از منطق درگیری فرو رود و به ویژه چنان چه در حال مبارزه به خلق جهان‌های نوین‌نپردازد، محكوم به شكست است، هر چه پیش‌آید، سرانجام، رادیكالیته‌ نوین عرصه‌ای را می‌گشاید كه ژیل دلوز آن را چنین تعریف می‌كرد: مقاومت‌ همان آفرینش است؛ نظریه‌ای كه ما سعی می‌كنیم در این كتاب آن را كاربردی كنیم