هر رمان، هر داستان، هر کلمه ای که از ته دل نوشته شده، یک شعر است…
تکه ای از خورشید…

گاهی آسمان تاریک می شود؛
ابرهای غم انگیز آسمان را پوشانده اند.
ریتم زندگی راکد می شود، گفتگوها آشنا می شوند،
احساس تنهایی در ما انباشته می شود.
پس چگونه می توانیم آفتاب را از دست بدهیم؟
آنچه ما در رنگ خاکستری به دنبال آن هستیم
کمی رنگ
مانند غبار پری، ظریف.

هر رمانی که از دل نوشته می شود،
هر داستان، هر کلمه
یک شامپانزه است …
تکه ای از خورشید…

بر شانه هایمان می افتد،
به نرمی مثل دانه های برف،
روح ما را مثل باران میشوید، روح ما را از گرد و غبار و خاک و یکنواختی پاک می کند…