تاکنون درباره تاریخ ایران باستان و مشخصا درباره هخامنشیان کتاب های بسیاری نوشته اند. این کتابها را با قدری تسامح میتوان به دو دسته تخصصی و عمومی تقسیم کرد. در هر حال اما از حیث منابع و مراجع در هر دو دسته. دست بالا با منابع یونانی و رومی است. کتابی که در دست دارید از هر دو حیث با عمده آثاری که تاکنون منتشر شده است تفاوت دارد. نخست کتابی خوشخوان روان و دربرگیرنده دوران طولانی آغاز تا پایان شاهنشاهی پارسیان با ارجاعاتی فراوان که کتاب را در مرز بین اثری تخصصی و اثری عمومی نگه داشته است نویسنده ان تلاش برای روایتی منصفانه تر از این دوران عظیم پاکستانی این بار اما نه با اتکا به منابع یونانی بلکه با ارجاع مداوم به منابع نویافته تمدن ایرانی است. بر نویسنده روشن است که برای توضیح چند و چون یک تمدن نمی شود. با شاید نباید. تنها به منابع مهم ترین رقیب با حتی خصستی اعتماد و اکتفا کرد.
افزون بر این نویسنده در قسمتی با عنوان سخن آخر مختصرا به چند و چون امیال اصحاب قدرت در ایران معاصر در بازخوانی این دوره باستانی ایران اشاره می کنند و از تلاش ها برای از آن خودسازی آن میرات برده بر می دارد