بخشی از کتاب :

سروكله ی پسربچه پيدا شد. روى كاپشنش برف نشسته بود، حدودا شش سال داشت و كفش‌ هايش بزرگ و گلى بود. خودش را روى دسيگال انداخت و داد زد: «سلام پدربزرگ.» او را ماچ كرد، بعد به طرف خانم لومون هجوم برد و جيغ زد: «سلام مادربزرگ!» اشتباهى كه در شناسايى جدش مرتكب شده بود، موقعيت را پيچيده‌ تر كرد. سروكله ی زن پيدا شد. كلاهى به سر داشت و بارانى مندرسى به تن و مثل پسربچه برفى بود.
با صداى بلند گفت: من دخترتونم!
بعد به بچه اشاره كرد و گفت: اين هم نوه‌ تون!